Ek hoor vandag ‘n kommunikasiekundige sȇ die handdruk is besig om te verdwyn in Brittanje. Daardie eeue oue mooi menslike interaksie wat wedersydse vertroue bevestig, se dae is getel. En ek moet sȇ, ek sien dit self. Nie net sien ek byna nooit Britse mans wat nog bladskud nie, ek het selfs nou die dag ervaar hoe ek snaaks aangekyk word toe ek ‘n kollega gelukwens wat teruggekeer het werk toe nadat hy ‘n dogter ryker geword het.

Dis vir my ‘n hartseer gedagte – die einde van ‘n ou soort wȇreld waar mense mekaar in die oe gekyk het, en ‘n teken van ‘n nuwe soort wȇreld van knoppies druk.
En dit sal in Suid-Afrika ook gebeur, want ons doen mos die Britte in alles na.

Ek het altyd aan Dan Roodt gedink as ‘n soort aandagsoeker wat nie omgee hoeveel vyande hy vir Afrikaans en Afrikaners maak nie.  Iemand wat dalk vir Afrikaners en die land as geheel net probleme kan veroorsaak, sonder dat hy iets positiefs gaan bereik.

Maar ek dink nie meer so nie.  Die kleinlike nydigheid en kinderagtigheid van sy aksies wys dat net mense wat self ook niks gaan bereik nie, hom sal volg.  Die tipes vir wie radikale aksie beteken om padtekens te bekrap.

Ek sien hy wil ‘n “veldtog vir ‘n volkstaat en Afrikanerselfbeskikking in Soweto by die Hector Peterson-gedenkteken loods.”  En hy   het ‘n website  geregistreer waarin hy maak of hy Max Du Preez is.

As sy pogings om haat tussen groepe te bewerkstellig sukses sou behaal, en die burgeroorlog waarna hy blyk te smag sou realiseer, sal hy nie sal ontpop in die groot Boeregeneraal wees waarop sommiges dalk hoop nie.  Hy sal eerder die burgeroorlog in Europa gaan deurbring, waar hy ook was toe hy diensplig ontduik het.  Maar hy sal nie dit bereik om ‘n burgeroorlog te veroorsaak nie.  Hy sal ook nie ‘n volkstaat laat realiseer nie.  As daar nog enige iets vir Afrikaners as groep bereik kan word sal dit nie deur hom wees nie, dit sal deur  volwassenes wees.

Dan word geduldig verdra in Suid-Afrika, ook deur Max Du Preez (wat eintlik maklik ‘n siviele eis teen om kan wen oor die simpele website).   Die land se mense verdra hom bloot omdat almal kan sien dat hy niks gaan uitrig nie behalwe om ‘n bietjie skade aan padtekens te veroorsaak.

***

Ek hou van Solidariteit.  Stem glad nie met alles saam wat hulle en Afriforum (wat deur Solidariteit begin is) doen nie, maar ek  dink dis goed dat hulle bestaan want, wel, my denke gaan omtrent so: die ANC van Mandela en Sir Mbeki was maar Britse handperdjies, en in daardie tyd het Afriforum die vlam van diegene wat nie Britse commonwealth onderdane wil wees nie, aan die brand gehou.
Boonop het Mbeki ook die sade van ‘n rassistiese swart nasionalisme gesaai, wat as Malema as leier oorneem, tot net so ‘n konserwatiewe, rassistiese en gemene regime as die Nasionale Party regering kan lei, en daarom is dit goed dat daar alreeds organisasies bestaan wat dit kan beveg.

Daar is intelligente mense soos Dirk Hermann, Flip Buys en Kallie Kriel by Solidariteit en Afriforum betrokke, manne wat in enige forum of debat hulle goed van hulle taak kan kwyt.   En nou sien ek daar is ‘n Solidariteit blog, waar party van Solidariteit se jonger leiers ook skryf.   En een of twee van hierdie jonger leiers is net so konserwatief,  polities naief en op die oog af oningelig as baie Afrikaners, maar aangesien hulle nie sommer enige iemand is nie, maar by ‘n organisasie werk wat vir ons almal van groot belang is, dink ek dit goed om ook hierdie jong ouens se blog inskrywings te lees, en hulle aan te vat waar hulle nonsens droog maak soos hier.

Ek hoop julle gaan ook hierdie interessante blog volg.

Die ou boer, wat omtrent geen opvoeding behalwe bybellees gehad het nie, het besluit sy seun moet beter hê, en hom universiteit toe gestuur om te gaan leer. Ongelukkig het die seun sy tyd daar net met drank, pelle en meisies deurgebring, en toe hy later terugkeer het sy Pa hom uitgevra:

Pa: Wat het jy geleer?
Seun: Latyn, Pa
Pa: Wat is dit?
Seun: Dis ‘n taal, Pa
Pa: Nou wat sal jy daardie windpomp in Latyn noem?
Seun: Windpompovitch, Pa
Pa: En die dam?
Seun: Damovitch.
Pa: En daai bul?
Seun: Bulovitch!
Pa: Nou gaan kyk bietjie daar in die skuur, dan bring jy my sambokovich

Ek dink die nuwe Afrikaanse universiteit wat deur Christo van der Rheede voorgestel is, sal nie so ‘n jolifikasie-tipe universiteit kan wees, waar jong mense na ‘n paar jaar van pret gereed is om te begin met ‘n lewe waarin hul lewenslank voordeel trek uit daardie graad wat hulle so lekker bekom het nie. Nee, dit sal ‘n hardwerk universiteit moet wees, waar elke student, dosent, administrateur, raadslid en skenker iets het om te bewys. ‘n Universiteit soos die CIDA City Campus universiteit in Johannesburg wat deur Taddy Blecher tot stand gebring is. ‘n Kwalifikasie van so ‘n universiteit bewys dat die houer daarvan groot uitdagings kan oorkom, en nie slegs ‘n bevooregte persoon is nie.

Hoekom is dit nodig?
Sommige van die redes wat van der Rheede noem:
1. die laagste toetrede tot universiteit kom tans onder veral bruin Afrikaanssprekendes voor – slegs sowat 5% van die bruin Afrikaanssprekendes kom by die plaaslike vier universiteite in die Wes-Kaap uit
2. blatante diskriminasie teen Afrikaanssprekendes
3. Om ‘n siklus van verval en uitsigloosheid onder bruinmense te stuit.

En ‘n paar redes wat ek hoop mens kan byvoeg:
1. Om ook aan ‘n hele nuwe geslag wit Afrikaner jongmense, wat tans in ‘n spiraal van werkloosheid, rassisme en zefgeid verval, iets beters te probeer gee.
2. Om aan wit Afrikaners die kans te gee om met geldelike bydraes en ander praktiese steun iets positiefs te doen met betrekking tot die historiese skuld wat ons teenoor bruines het deurdat ons onder meer hulle stemreg weggeneem het.
3. Om aan wit Afrikaners ‘n kans te gee om te bewys dat die stryd om Afrikaans nie ‘n rassistiese stryd om blanke bevoorregting is nie, maar ‘n legitieme taalstryd.
4. Om te wys dat die ANC se onuitgesproke, oneerlike en vyandige taktiek van verengelsing van die land nie welkom is nie, en teen die gees van die grondwet se 11 amptelike tale is.
5. Om ook aan Afrikaners in die diaspora ‘n instansie te gee waarvoor hulle kan geld gee, om so werkskepping en stabiliteit in SA te kan bevorder.

Heelwat bekendes, soos Neville Alexander, Ampie Coetzee, Breyten Breytenbach en Gerrit Brand steun reeds die idee. In Christo van der Rheede se woorde: wat ‘n groter Afrikaanse liefdesdaad kan ons as gefragmenteerde Afrikaanse gemeenskap toon as om so ‘n inisiatief te ondersteun?

Ek stem nou nie met prof Jonathan Jansen saam wat eenkeer gekla het oor die Afrikaanse koerante die detail van hoe mense aangeval is, so “uitskree”  nie.  My siening is dat ons eerder die name van mense wat aangeval is, asook hoe hulle aangeval is, moet publiseer, as om in ontkenning te wees oor wat in die land aangaan.

Maar Naspers webkoerante het ‘n slim feature wat vorige berigte weer uit die verlede ophaal.  So by elke berig van iemand wat aangeval is, sien jy skakels na ou berigte met soortgelyke wreedheid.  Telkens wanneer ek dit sien dink ek: “ag nee, is iemand al weer op so ‘n manier gemartel / vermoor” – net om te besef dis eintlik nog dieselfde geval wat ek onthou wat nou weer opgehaal word.

Dit is nou ‘n tipiese geval van mal raak met tegnologie.   Net omdat die die tegnologie dit moontlik maak om outomaties soortgelyke berigte te vind en vertoon, beteken nie dis ‘n goeie ding nie.
Ek wonder of iemand daaraan gedink het hoe onnodig pynlik dit vir die naasbestaandes moet wees, om so uit die bloute weer aan hierdie dinge herinner te word.

En as iemand nuus wil lees, wil hy in elk geval vandag se nuus lees. Om ou nuus so by te sleep laat dit lyk of Nuus24 & kie nie rerig meer genoeg van ‘n nuusorganisasie is om ‘n voorblad vol te maak nie.

Uit Boshof in die Vrystaat kom twee bekendes aan wie ek nou kan dink – Sol Plaatje, ‘n vader van ‘n voorloper van die ANC, en Dr. SH Pellisier.
Sol Plaatje het Shakespeare in Setswana vertaal, terwyl Dr. SH Pellisier volkspele onder Afrikaners begin het.  Ek dink altyd aan hulle twee wanneer ek deur Boshof ry.

Pellisier het, nadat hy Swede besoek het en soortgelyke volksdanse van Europese volke gesien het, gemeen het ons kort ook so iets.   Ek het nog nie volkspele gedoen nie, maar aangesien dit iets is wat die arbiters van wat cool is, graag bespot, identifiseer ek my op ‘n manier daarmee.

Ek hou niks van die manier hoe Shakespeare in al wat ‘n Britse kolonie is, tot die hoogste kuns verhef word bo plaaslike boeke wat baie meer tot die plaaslike omstandighede spreek nie.  Ek dink Shakespeare is van geen belang vir ‘n kind in SA as hy nie eers byvoorbeeld vir Antjie Krog en Dalene Mathee goed ken nie.
Maar nogtans het ek begrip en bewondering vir Plaatje se vertaling van Shakespeare.  Net soos Pellisier, en baie ander voor hulle, het Plaatje en Pellisier iets in gemeen:  albei het gevoel hulle mense kom iets kort, en kon iets by die buiteland leer.
En albei het werk gemaak daarvan, en iets gebring.

En dit laat my wonder – watter idees, begrip, kundigheid, beleggings ensomeer kan al ons ekspats nie dalk bring nie?

Ek het nie ‘n groot begeerte om elke dag ‘n Afrikaan genoem te word nie, want dit is besig om ‘n naam van uitsluiting te word – net soos wat die woord “blanke” ‘n woord van uitsluiting is.  ‘n Woord wat sê  “jy hoort nie eintlik hier by ons nie”.

Wanneer dit kom daarby oor of ons Afrikane is, dink ek dit het niks met met kultuur te doen nie, maar alles met jou regte as burger, en daarom is mense wat ons nou van hierdie benaming wil ontneem, besig met vertrouensbreek en xenofobie.
Vertrouensbreek want die ANC onderhandelaars voor 1994, insluitende Nelson Mandela, Mbeki en Zuma, het gesê  dat ons ook Afrikane is.  Die Freedom Charter begin ook met die woorde “South Africa belongs to all who live in it, black and white”
En ons legitimeit as burgers hang nie net af van die Freedom Charter en van wat Nelson Mandela ons genoem het nie, maar dis ook vasgele in die grondwet, in ons burgerskap en in die feit dat ons al hoe lank hier is, en  (behalwe vir individue) nie ‘n ander heenkome het nie.

Dis glad nie waar dat swart mense in die algemeen ons wil weg hê, of nie wil hê dat ons “Afrikane” moet wees nie. Inteendeel.  Die werklikheid is dat die meerderheid swart mense nog steeds geduldig wag vir ons om ons rassisme en meerderwaardigheid te los en om medemense en gelykes met hulle te wees.   Hulle het geen probleem daarmee om  gelykes mede-Afrikane te noem nie.

Maar dit is tog so dat daar sedert (en as gevolg van) Thabo Mbeki se presidentskap swart nasionaliste in die ruling elite na vore kom, wat poog om die naam Afrikaan net vir swart mense toe te eien, en ons van die naam  te ontneem, en ek meen hulle is blote kansvatters en mens moet nie eers een sentimeter vir hulle terugstaan nie, spesifiek omdat dit juis  iets is wat mens nie moet doen wanneer jy met ‘n kansvatter te doen het nie.

Dikwels is politici wat dit probeer, self nie eers so danig anti-wit nie, maar is eerder besig om die aandag te probeer aflei van iets, byvoorbeeld korrupsie.
Maar dis nie swart mense in die algemeen wat dit doen nie, selfs nie eers die ANC as geheel nie, net spesifieke kwaadwilliges binne die regerende klas.  En, soos alle kwaaddoeners, moet hulle beveg word, nie enige legitimiteit gegee word deur hulle klassifikasies te aanvaar nie!    Mens moenie eers vir een sekonde te kenne  gee dat hulle die reg het om oor ons Afrikaan-skap te besluit nie, want dit sal hulle net sterk in hulle kwaad.

Mense se regte was nog altyd iets wat nie vanself gekom het nie, dis altyd iets waarvoor mense moet opkom, veg en waaksaam oor wees.  Selfs in voorspoedige Europa.    Vir ons is dit dieselfde.  Ons moet hard en duidelik wys dat ons nie ons legitimiteit as landsburgers van ons sal laat wegneem nie.
Mens se legimiteit is dikwels afhanklik van jou bereidheid om te veg vir wat jy het.  Wat dit betref is Vlam se ervaring nou die dag vir my baie interessant:

Ek glo sy het met haar woede haar legitimiteit as landburger gewys, en goed so vir haar.  En boonop het sy en haar kollega opgemaak en versoen.
Dit is selfs nog beter.  Die diepste oorsaak van haar kollega se optrede is tog die bittere juk en vernedering wat Apartheid veroorsaak het, so natuurlik moet dit op ‘n manier uitkom een of ander tyd.   Mens moet begrip he daarvoor dat baie swartmense graag minstens een keer teenoor ‘n witte so wil uitvaar.

En daar is nog ‘n beter manier om jou legitimiteit te bewys – iets wat mense soos Desmond Tutu, gereeld sê:  “maak die land (of Afrika) se probleme jou probleme”.   Identifiseer regtig daarmee, en jy sal vind dat jou legitimiteit nie deur redelike mense bevraagteken word nie.

Ek moet erken ek het al artikels van Jan-Jan Joubert gelees wat nie vir my baie interessant was nie.   Maar toevallig lees ek op Anton Barnard (een van die Praag kwaadstokers) se blog:

Ek kan my reeds indink hoe Jan-Jan Joubert se skril stemmetjie nog ‘n oktaaf sal styg uit pure vrees, en hoe hy gal sal braak in al wat ‘n Nasperskoerant is hieroor

Nou  as Anton so haatlik oor Jan-Jan is, dan verdien hy hy sekerlik ‘n bietjie meer aandag.  En dit is ook so.  In Sondag se Rapport skryf hy:

Alte dikwels word aangevoer die gebeure was onskuldige studentepret waaraan die skoonmakers vrywillig en glimlaggend meegedoen het. Om dit te beweer, is om magsverhoudinge verkeerd te verstaan, hopelik nie aspris nie.

In enige professionele magsverhouding staan die mindere in ’n mate verleë jeens die maghebber. Hoe beter jy is in jou werk, hoe wyer jou opsies en hoe beter gekwalifiseerd jy is, hoe minder verleë is jy.

Daardie skoonmakers is ongeskoold, en dis vroue wat as broodwinners vir hul gesinne optree in gemeenskappe waar baie meer as die helfte van die mense krepeer te midde van werkloosheid. Daar is geen groter vrees as om die vastigheid van werk te verloor nie. Daardie werk is al manier uit die armoedeslagyster se ellende, al manier waarop jy hoop het vir jou kinders, al kans op selfrespek, al skild teen moedeloosheid.

Daarom grinnik jy maar saam vir die baas se simpel grappies, want jy moenie jou werk verloor nie. Daarom sluk jy jou trots, want jy moet net nie jou werk verloor nie. Daarom hou jy jou mond en doen mee, want jy moet net nie jou werk verloor nie.

Jinne mense, dis die werklikheid. Wie nie deernis het vir die posisie van die skoonmaker en die kwesbaarheid van haar menswaardigheid begryp nie, ignoreer die magsverhoudinge in ons land en is ongevoelig oor die aard van verontmenslikende armoede.

Ek is dalk verkeerd, maar ek dink dis dalk die eerste keer dat ‘n Naspers joernalis die kwessies van interpersoonlike magspolitiek so duidelik uitstippel. (Iemand soos Christi van der Westhuizen skryf soms sulke soort goed, maar ek dink sy is ‘n vryskut skrywer.   Naspers se eie joernaliste klink gewoonlik na DA-segsmanne)

Nes Jesus, kies die dapper persoon altyd kant vir die maglose, terwyl mense soos Barnard, en sy ideologiese baas, Dan Roodt, vanuit hul uiters bevoorregte posisies nogtans verkies om ‘n  minagtende houding teenoor die magloses, armes en hulle regte en behoeftes in te neem.

Rhoda Khadalie en ander skryf oor die verguising van Jonathan Jansen.  Ek stem nie eintlik met haar argumente saam nie.   Nogtans voel ek half of ek aan ‘n verguising meegedoen het.  Jansen het fouteer op dag een, maar mens moet onthou dat elke mens wat in ‘n moeilike leiersposisie staan, tot ‘n sekere mate onbekwaam vir die taak is.  In die meeste gevalle bestaan die ideale kandidaat vir hierdie tipe pos eenvoudig nie.   Daarom moet hy nie onophoudelik verguis word nie, want hy het nou ingestem om sy eensydige benadering te verander.    Iemand anders sou op ‘n ander manier gefaal het, en die lewe gaan nog altyd aan ondanks menslike onvolmaaktheid.

Die aanvalle op hom word te ver gevoer, en die idee dat selfs Julius Malema hom nou ook moet gaan spreek is onguur.

Die wortel van Jansen se moelikheid is  in die manier hoe hy homself as ‘n sendeling sien wat ons barbaarse ou klompie moet kom reghelp.  As hy daarvan bewus was dat die Reitz 4 se gedrag nou nie eintlik standaard Afrikaner optrede is nie, sou hy ingesien het dat sy rol moet eerder wees om die neergelegde proses sy loop te laat neem.   Nietemin, ‘n sendeling is ‘n beter soort iets, as byvoorbeeld ‘n sosialis in ‘n BMW, of ‘n korrupte persoon in die parlement of regering.

Ons moet maar, soos Afrikane van ouds met sendelinge, hom goedig en vriendelik behandel, hom beskerm, sy dingetjies aanvaar en selfs iets goeds by  hom probeer leer , maar die dinge wat vir ons onmoontlik is, hoflik weerstaan.